Do Van Ranst

Do Van Ranst (1974) debuteerde in 1999 met 'Boomhuttentijd' (Averbode), een verhaal over zelfmoord, rouw en verdriet. Later volgde 'Zeven zinnen en een zoen' (Averbode, 2000), een speels verhaal over een jong meisje dat voor de eerste keer moet zoenen op de planken. Het succesrijke boek kreeg zeven vervolgen. 'Mijn bed is een boot' (Averbode, 2001) gaat over een jongen die met zijn moeder de dood van zijn vader verwerkt. Een boek ook over thuiskomen en het verleden af en toe vergeten. In 'Mijn hondenjongen' (Averbode, 2002), dat bekroond werd door de Leesjury en de Provinciale prijs Letterkunde voor Jeugdliteratuur in de wacht sleepte, staat verliefdheid centraal.

Met zijn manuscript 'Mijn vader zegt dat we levens redden' (Davidsfonds, 2004) won Van Ranst de Prijs Knokke-Heist Beste Jeugdboek in 2004. Het is een verhaal in een ongewoon decor over jonge mensen en hun wereld in een huis in een bocht van een doodlopende weg, waar om de haverklap een auto de gevel ramt. Dat zorgt voor ongewone ontmoetingen. Het taalgebruik is sober en poëtisch. Het boek kreeg een Duitse vertaling door Andrea Kluitmann, met als titel 'Wir retten Leben, sagt mein Vater', en won de Jugendbuchpreis op de Frankfurter Buchmesse in 2007. Het werd ook verfilmd als 'Supernova'. In dit genre volgden nog titels als 'Moeders zijn gevaarlijk met messen', 'De engel Yannick', 'Mombakkes', 'Die foto waar ik niet op sta', 'Iedereen bleef brood eten', 'Dagboek van een Chihuahua' en 'Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito'.

Naast schrijven doet Van Ranst aan theater en is hij actief betrokken bij kindertoneelgroep KinderkunstVEEG! uit Hamme, waarvoor hij diverse stukken schreef en regisseerde. Verder is hij visual merchandiser bij een Belgisch modebedrijf.

Enkele werken:

Boomhuttentijd (1999)
Mijn hondenjongen (2002)
Mijn vader zegt dat we levens redden (2004)
Moeders zijn gevaarlijk met messen (2008)
Mombakkes (2010)
Iedereen bleef brood eten (2013)
Hiernaast, bij ons thuis (2023)

Foto: Marcel Van Ranst